De eendagsman

21 februari 2017       Door Jessica van Lieshout ( )

De kans al reizend ‘a special someone’ te ontmoeten is vele malen groter dan wanneer ik mij in Nederland bevind, al had ik tijdens mijn periode voor India weinig geluk. Niet dat ik zoekende ben maar op een of andere manier werd ik tot een maand geleden voornamelijk omringd door vrouwen. En hoe aantrekkelijk het vrouwelijk geslacht ook kan zijn, het is simpelweg niet mijn ‘cup of tea’.

Tijdens mijn yoga opleiding ontmoette ik Ceran; een prachtige Sri Lankaanse man die in Amerika woont en met zijn uitstraling en karakter direct mijn aandacht trok. Na ongeveer 5 dagen (het punt waarop er na wat heen en weer geflirt absoluut actie ondernomen moest worden voordat de interesse vervloog) neem ik de officiële eerste stap en wordt er overgegaan tot actie. Maar aantrekkingskracht omzetten naar liefde (of hoe je het ook wilt noemen) terwijl je dagen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gevuld zijn, en we omringd zijn met 22 andere studenten, blijkt uitdagender dan gedacht.

Heen en weer geflirt via whatsapp tijdens de filosofie les en elkaar ’s avonds stiekem ontmoeten, blijkt de enige optie en dat breekt ons beiden al vrij snel op. Want naast onze gevulde dagen moet er ook nog ergens huiswerk gemaakt worden, een examen worden voorbereid en studietijd worden ingebouwd. We houden het twee weken vol, worden gehinderd omdat samenzijn zonder gezien te worden onmogelijk blijkt te zijn en vertonen vanaf week drie beiden om de beurt uitstelgedrag, met een bekoeling van wat was als gevolg. We leggen ons erbij neer en weten beiden dat deze liefdesrelatie niet sterk genoeg is en als mooie maar kortstondige herinnering in Rishikesh zal blijven. Met een laatste geheime kus neem ik op zijn kamer afscheid van hem terwijl ik spijbel tijdens de filosofie les.

Mijn laatste dagen in Rishikesh spendeer ik met een kleiner groepje mensen wat uiteindelijk net zo fijn blijkt te zijn. Terwijl ik me in de bekoelde fase rondom Ceran bevind, ontdek ik een nieuwe aantrekkingskracht tot een andere man genaamd Ben. Hij is net als ik coach en dus ontstaat er al vrij snel een goed gesprek. Net voordat mijn nieuwe vriendin en ik de uitgang van het café verlaten vraagt hij me om mijn nummer en begint er voorzichtig een uitwisseling met deze nieuwe man via de whatsapp.

Ik nodig hem uit voor ons afscheidsdiner maar krijg die avond geen kans met hem te praten. Twee dagen later ontstaat die kans wel en zitten we samen bij ‘Little Buddha café’ terwijl we uitkijken over de prachtige Ganges en hij de aap in de gaten houdt die zijn bord met eten al smachtend in de gaten houdt, wachtend op de kans om toe te slaan. We voeren interessante gesprekken en ik ben lichtelijk teleurgesteld als een van de meiden van de opleiding bij ons aansluit. Gelukkig krijgen we de avond er opvolgend de kans om onze gesprekken voort te zetten. Omdat ik wegens gemixte signalen ingesteld was op vriendschap, verrast het me volkomen wanneer ik overdonderd word door een gevoel van liefde en het lijkt alsof iets me volledig overneemt. De muziek om ons heen is romantisch, neemt me volledig mee in dit euforische gevoel en ik kan niet anders dan lachen. Hij ziet het, voelt het ook en ik vertel hem dat ik niet weet wat er nu precies aan de hand is. Dit is nieuw voor me en het lijkt alsof ik hem in zijn energie herken en opnieuw ontmoet.

Op de weg terug naar mijn Ashram drukken we in woorden uit dat dit meer is dan vriendschap en sluiten we de avond af door 3 uur lang knuffelend door te brengen op het bankje van de coffeecorner voor mijn Ashram. Ik voel al 3 uur de neiging om naar het toilet te gaan en zeg al 20 keer dat ik moet gaan slapen. Hij drukt me 21 keer tegen zich aan en ik geef me er telkens weer aan over. Het gevoel van dit nu-moment is te fijn en wint het van mijn schreeuwende blaas en mijn verlangen in slaap te vallen. Eigenlijk leer ik hem nu pas echt kennen en ontdek ik dat de aantrekkingskracht groter word naarmate de tijd verstrijkt. Onze humor matcht en we delen dit moment zonder het te overhaasten. Het is bijzonder en tegelijkertijd de slechtste timing ooit omdat ik de volgende dag terug naar Australië vertrek en hij in Rishikesh blijft.

Een nieuwe herinnering op een nieuw plekje in mijn hart. Het krijgt een plekje in een kamertje met een deur waarvan ik de sleutel heb, hopend deze man nog eens te zien, deze bijzondere herinnering koesterend. Liefde is leven in het moment en vol dankbaarheid loslaten, wetend dat wat bedoeld is te zijn, zal zijn.

Liefs Jess

Meldingen voor nieuwe blogs ontvangen?

Schrijf je in voor Chartella's nieuwsbrief!