De jacht

13 januari 2017       Door Jessica van Lieshout ( )

Wist je dat de kans dat we de ware tegen het lijf lopen, 1 op 285.000 is?
Gezien mijn huidige situatie lijkt deze berekening aardig te kloppen en lijk ik me alles behalve op de route naar de ware liefde te bevinden.

Ik bevind me momenteel in een Backpackers “hostel”, gebouwd op een boerderij en zo’n 4 kilometer verwijderd van de bosbessen boerderij waar ik deze dagen mijn geld verdien, al wordt er wegens herhaalde, hevige regenval op dit moment amper verdiend. Omringd door bomen, een groen weiland en de ‘dorms’ die lijken op grote, groene containers ben ik zomaar ineens in het echte backpackersleven beland. Het eerste winkelcentrum bevind zich een uur verderop en buiten dit backpackersbestaan is er in het dorp niets anders dan een klein dorpswinkeltje en een kerk.

Na een lange periode omringd te zijn met vrouwen, ben ik eindelijk weer omringd met mannen. Opgegroeid zijnde met een oudere- en een tweelingbroer, voel ik me als een vis in het water tussen deze mannelijke energie. Het is een verademing; een energie gevuld met humor waarin ik alleen maar hoef te zijn en waarbij alles oké is. Naast deze relaxtheid heeft het universum me ook een aantrekkelijke man gegeven. Om deze reden ben ik niet alleen maar relaxt en mezelf maar voel en gedraag ik me ook als een krolse kat die deze mooie man met grote, vragende ogen probeert te verleiden voor een knuffel en wat warmte. Een kat op zoek naar een aanraking en geborgenheid. De aantrekkingskracht tot deze man is zelfs zo sterk dat onafhankelijke “ik” bijna afhankelijk wordt en grenzen over wil gaan om die geborgenheid te krijgen. Maar deze man is naast mooi ook mysterieus. Zijn mysterieuze ‘zijn’ verwart mij en zorgt ervoor dat ik me afvraag of we al die tijd wel met elkaar aan het flirten waren. Het veroorzaakt een stroom van gedachten waarbij ik me afvraag of ik de signalen verkeerd begrepen heb, hij niet al een vriendin heeft of mijn signalen niet oppikt. Simpelweg omdat er niet tot actie wordt overgegaan.

Wij vrouwen wensen diep van binnen dat onze signalen worden opgepikt en de man overgaat tot actie. In dit verhaal ben ik echter zo wanhopig toe aan wat genegenheid dat ik bijna bereid ben de mannelijke rol op me te nemen en zijn mysterie te doorgronden. Maar het wel of niet aanwezige flirt proces duurt te lang en het risico op afwijzing om deze mysterieuze man te doorgronden is te groot. En dus besloot ik gisteren te stoppen rondjes om deze man te draaien en mijn pirouettes in te ruilen voor rechte, duidelijke lijnen waarbij ik weer de onafhankelijke “ik” ben en wacht totdat de jacht op mij geopend word. Een makkelijke prooi is tenslotte nooit spannend. De zoektocht naar die ene ware zet zich voort. Nog 284.000 te gaan.

Liefs Jess

Meldingen voor nieuwe blogs ontvangen?

Schrijf je in voor Chartella's nieuwsbrief!